Sāvatthinidānaṃ. "Sabbaṃ vo, bhikkhave, desessāmi. Taṃ suṇātha. Kiñca, bhikkhave, sabbaṃ? Cakkhuñceva rūpā ca, sotañca saddā ca, ghānañca gandhā ca, jivhā ca rasā ca, kāyo ca phoṭṭhabbā ca, mano ca dhammā ca – idaṃ vuccati, bhikkhave, sabbaṃ. Yo, bhikkhave, evaṃ vadeyya – 'ahametaṃ sabbaṃ paccakkhāya aññaṃ sabbaṃ paññāpessāmī’ti, tassa vācāvatthukamevassa, puṭṭho ca na sampāyeyya, uttariñca vighātaṃ āpajjeyya. Taṃ kissa hetu? Yathā taṃ, bhikkhave, avisayasmi"nti.

W Savatthi. "O wszystkim was, mnisi, będę nauczał. Słuchajcie tego! Czymże, mnisi, jest wszystko? Oko właśnie i formy (widziane), ucho i dźwięki, nos i zapachy, język i smaki, ciało i to, co dotykane, umysł i dhammy - o tym mówi się, mnisi, wszystko. Ten, mnisi, kto tak powiedziałby 'ja to wszystko odrzuciwszy inne wszystko rozpoznam', jaką jego mowa miałaby podstawę, zapytany zaś nie byłby w stanie wyjaśnić, i co więcej, doświadczyłby zmartwienia. A to z jakiego powodu? Ponieważ to, mnisi, jest poza (jego) możliwościami."