imesu khvāhaṃ, āvuso, pañcasu upādānakkhandhesu na kiñci attaṃ vā attaniyaṃ vā samanupassāmi, na camhi arahaṃ khīṇāsavo; api ca me, āvuso, pañcasu upādānakkhandhesu ‘asmī’ti adhigataṃ, ‘ayamahamasmī’ti na ca samanupassāmī”ti. […]

“kiñcāpi, āvuso, ariyasāvakassa pañcorambhāgiyāni saṃyojanāni pahīnāni bhavanti, atha khvassa hoti — ‘yo ca pañcasu upādānakkhandhesu anusahagato asmīti māno, asmīti chando, asmīti anusayo asamūhato.

Nie uznaję pięciu grup składowych, do których się lgnie, za istotę ani za posiadające istotę, ale nie jestem Arahantem, który zniszczył skażenia. Bracia, w odniesieniu do pięciu grup składowych, do których się lgnie, nadal znaleźć można [we mnie poczucie] „jestem” [asmī], ale nie uznaję, że „tym ja jestem” [ayamahamasmī]. […]

Mimo że uczeń Szlachetnych porzucił pięć niższych zniewoleń, nadal jednak szczątkowa samoocena „jestem” (anusahagato asmīti māno), impuls „jestem” (asmīti chando), utajona tendencja „jestem” (asmīti anusayo) pozostaje w nim w odniesieniu do pięciu grup składowych, do których się lgnie.