Evaṃ me sutaṃ – ekaṃ samayaṃ bhagavā sāvatthiyaṃ viharati jetavane anāthapiṇḍikassa ārāme. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi – "bhikkhavo"ti.
"Bhadante"ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ.
Bhagavā etadavoca – "seyyathāpi, bhikkhave, kūṭāgārassa yā kāci gopānasiyo sabbā tā kūṭaṅgamā kūṭasamosaraṇā kūṭasamugghātā sabbā tā samugghātaṃ gacchanti, evameva kho, bhikkhave, ye keci akusalā dhammā sabbe te avijjāmūlakā avijjāsamosaraṇā avijjāsamugghātā, sabbe te samugghātaṃ gacchanti. Tasmātiha, bhikkhave, evaṃ sikkhitabbaṃ – 'appamattā viharissāmā'ti. Evañhi vo, bhikkhave, sikkhitabba"nti.

Tak słyszałem. Pewnego razu Błogosławiony w Savatthi przebywał, w gaju Jety, w ogrodzie Anathapindiki. Tam Błogosławiony do mnichów zwrócił się: "Mnisi!"
"Panie!", tamci mnisi Błogosławionemu przytaknęli.
Błogosławiony powiedział to: "Podobnie jak, mnisi, wygięte belki domu o spiczastym dachu wszystkie one do szczytu dachu prowadzą, w szczycie dachu schodzą się, a kiedy spiczasty dach jest usuwany wszystkie one są usuwane, tak samo, mnisi, złe dhammy wszystkie one zakorzenione są w niewiedzy, schodzą się w niewiedzy, a kiedy niewiedza jest usuwana wszystkie one są usuwane. Dlatego w tym świecie, mnisi, tak powinno być praktykowane - 'Będziemy żyli uważni'. Tak naprawdę, mnisi, powinniście praktykować."