Dlatego ważne jest, aby utrzymywać umysł w możliwie największym bezruchu – im bardziej jest nieporuszony, tym więcej możesz dostrzec.

Zapewnienie tej możliwości kobietom, a także odpowiedniego szacunku, jak też równych szans to coś pięknego. Byłam bardzo zainspirowana, gdy Ajahn Brahmali zainicjował ten projekt na Sri Lance i bardzo dziękuję za to, że Czcigodna Upekkha zadedykowała swoją praktykę wędrownej ascezy, która jest pierwszą z - miejmy nadzieję - serii tego typu wydarzeń, które zorganizujemy, aby zwiększyć świadomość i zebrać fundusze na wzmocnienie pozycji buddyjskich kobiet, powiedziałabym, na całym świecie, zaczynając od projektu na Sri Lance. Dziękuję bardzo za dołączenie do nas w naszej podróży i naszym dążeniu do wspierania kobiet w buddyzmie.

Wszystko, co pomaga pokonać przeszkody i prowadzi do korzystnych stanów umysłu, można zwykle uznać za zręczną metodę. Ale gdy już długo medytujemy, czasem może nam się zdawać, że znaleźliśmy sposób na jakąś przeszkodę i myślimy: „To jest to! Mam to! Teraz będę mogła zawsze pozbyć się danej przeszkody" i – oczywiście – gdy przeszkoda się znów pojawi, okazuje się, że nasz sposób nie działa. Może tak być dlatego, że nie jest to dokładnie ten sam stan umysłu, albo że bardzo chcemy coś uzyskać. Gdy robimy coś pierwszy raz, często nam to wychodzi po prostu dlatego, że robimy to ze szczerą intencją, nie wiedząc, co się wydarzy. Jesteśmy skupieni na danej chwili i z otwartością nasłuchujemy – metaforycznie rzecz biorąc nasłuchujemy – jakie efekty to przynosi.

Film z sesji pierwszej programu "Życie z mindfulness - kurs online", który jest jednym z blisko 40 filmów tego programu.

Czasami przedstawia się buddyzm jako rodzaj pesymistycznego nauczania, a w rzeczywistości jest zupełnie odwrotnie. Te nauki pokazują drogę do tego, jak osiągnąć ponadprzeciętny stan, który moglibyśmy określić jako stałe doświadczanie najbardziej pozytywnych ludzkich emocji.

Zasady Vinayi nadal kształtują nasze życie, dają nam nauki i punkt odniesienia w tak wielu różnych obszarach. W sumie to jest ostateczny powód mojego anarchistycznego poglądu – bo nie uważam się za kogoś lepszego od innych, nie uważam się za kogoś, kto ma prawo mówić komukolwiek, co ma robić. Jestem anarchistą, ponieważ uważam, że zasady anarchizmu są zgodne z zasadami Dhammy. Jestem anarchistą, bo podejrzewam, że Buddha też nim był.

Tak więc, kiedy medytujemy, chcemy zdobyć się na szczerość i skierować ją na to, co się dzieje w tej chwili. Bądźmy naprawdę uczciwi wobec tego, co się właśnie dzieje. Zastosujmy tę autentyczność – i nie znaczy to, że jesteśmy z natury szczerzy lub nieszczerzy, po prostu rozwinęliśmy obydwa wzorce – i postarajmy się wykorzystać nasze zręczne nawyki, by wykorzenić te niezręczne. Jak sprawdzić szczerość i klarowność naszych intencji? Musisz sprawić, aby umysł stał się naprawdę nieruchomy.

To nie jest „łatwiejsza medytacja” dla ludzi, którym „nie wychodzi »prawdziwa vipassanā«”. Mettā to integralna część Ośmiorakiej Ścieżki. Właściwe intencje, chęć zwiększania w sobie życzliwości, łagodności, odpuszczania są wynikiem mądrości. Reakcje te powstają naturalnie, kiedy rozumiemy i pojmujemy cierpienie obecne w świecie i cierpienie w nas samych. Umiejętność właściwego reagowania na cierpienie to coś wspaniałego. Jest to także oznaka mądrości – bo trzeba wiedzieć, jak reagować i jak najlepiej pomóc.

Staraj się patrzeć na siebie bez krytyki. Za każdym razem kiedy to czuję, wiem, że jest w tym coś bardzo pięknego i duchowego. Dlatego warto zauważać, i próbować rozumieć, co jest sednem tej postawy i przekładać to na relacje z innymi, na związki (również ze sobą) i ogólnie relację z życiem. To nie jest tylko powtarzanie sobie: „Drzwi mojego serca są dla mnie otwarte”. To również mówienie: „Życie, drzwi mojego serca są szeroko dla ciebie otwarte. Bez względu na to, czym jesteś, bez względu na to, co robisz”.

Bycie mnichem to niesamowite. Doświadczenia i anegdoty, które zgromadziłem podczas 44 lat mojego monastycznego życia… Nie jestem łatwowierny. Ponad wszystko jestem sceptykiem, ale jeśli dowody są przekonujące wtedy zwyczajnie nie ma wyboru i trzeba je zaakceptować. Dowody tam są! Podobnie jak z tajemnicami rodem z Archiwum X: Prawda istnieje

Buddha porównał kiedyś umysł wypełniony mettą do dźwięku trąbki, której donośny sygnał roznosi się w całej krainie – nikt i nic nie może go powstrzymać. To piękna metafora. Lubię wyobrażać sobie, jak ten dźwięk niesie się ponad drzewami i lasami, miastami i miasteczkami. Dziś można by porównać mettę do satelity, który nadaje sygnał do całej Ziemi: „Do tych, którzy czują się zagubieni, samotni i cierpią, choć nie wiedzą, dlaczego – ktoś was kocha”.

Zrównoważenie nie jest zatem jedynie brakiem reakcji na pewne sytuacje, lecz umiejętnością zachowania równowagi – pomimo wszystko.

Nagranie z odosobnienia z Bhante Sujato. Odosobnienie odbyło się w duchu tradycji theravādy, co dosłownie znaczy „doktryna Starszych”. Jest to najdłużej istniejąca szkoła buddyzmu, jedyna, która dotrwała do dzisiejszych czasów spośród wczesnych szkół buddyjskich. Nauki oparte są na Tipiṭace, kanonie pāḷijskim – najwcześniejszych tekstach nauczania Buddhy. Bhante Sujato jest twórcą portalu suttacentral.net, gromadzącego tłumaczenia Tipitaki z różnych języków.

Nagranie mowy Dhammy i sesji medytacyjnej odbyło się 27.10.2024 w ramach comiesięcznych spotkań z Australijską Sanghą BSWA.

Pomimo tego, że zdrowe i zrównoważone poczucie „ja” jest niezbędne, czasami może się ono wypaczyć. W terminologii psychologicznej nazywa się to narcyzmem, a ściślej – zaburzeniem osobowości narcystycznej. Nie jestem psychologiem ani psychiatrą, więc proszę nie traktować tego, co mówię, jako porady medycznej. To tylko moje refleksje po tym, jak prowadziłem w Sydney kursy z buddyjskimi psychoterapeutami itd. Badałem te kwestie, ponieważ próbowałem zrozumieć niektóre zachowania ludzi, których spotkałem.

Dobrze jest też mieć obraz tego, co jest możliwe. Niektórzy ludzie narzekają, że w medytacji nie ma zbyt wiele miejsca na wyobraźnię. W rzeczywistości Buddha prosi cię, abyś używał wyobraźni, abyś otworzył się na możliwość, że może istnieć koniec cierpienia i że jest to coś, co możesz osiągnąć poprzez swoje własne wysiłki. Czy potrafisz to sobie wyobrazić? Spróbuj objąć tę myśl rozumem i zastanów się, co to oznacza dla twojego życia. Następnie przeanalizuj wszystko, co robisz. Przyjrzyj się swoim doświadczeniom i zobacz, w jakim stopniu jesteś odpowiedzialny za to, co się dzieje.

Praktyka metty, miłującej dobroci, do siebie, ponieważ tylko prawdziwie i szczerze kochając siebie jesteśmy w stanie darzyć miłością innych.

Na ogół o zrównoważeniu umysłowym nie mówi się zbyt wiele, ani w mowach Dhammy, ani w instrukcjach medytacyjnych. Często skupiają się one na zasadach Vipassany, obserwowaniu powstawania i przemijania [zjawisk]. Albo skupiają się na emocjach metty, miłującej dobroci, lub karuṇy, współczucia. Zarówno muditā, która jest współradością, jak i zrównoważenie zwykle nie dostają aż tylu gwiazdek pod względem popularności. Są one jednak niezwykle ważne.

Jedną z fundamentalnych zasad buddyzmu jest to, że umysł nie jest statyczny. Nie jest on dany raz na zawsze. Umysł, świadomość nie są wieczne, nie są tabula rasa, czymś, co po prostu istnieje. Umysł jest uwarunkowany. To jedna z najbardziej podstawowych nauk buddyjskich, które Buddha głosił nieustannie, przeciwstawiając się naukom upaniṣad, które uznawały, że umysł czy świadomość są nieskończone i wieczne, a nasze obecne doświadczenie jest jedynie ich ograniczoną manifestacją. Buddha zdecydowanie zaprzeczał tej idei, twierdząc, że świadomość pojawia się w zależności od warunków, które są zawsze nietrwałe i ograniczone, a sama świadomość, która z nich wynika, jest zawsze nietrwała i uwarunkowana.

Pytania i odpowiedzi dotyczące nauczania buddyzmu theravāda

Nagranie mowy Dhammy, która odbyła się 23.06.2024 na spotkaniu w Gdańsku.

Mowa Dhammy odbyła się 17.06.2024 w Oddechowie.

Nagranie mowy Dhammy, która odbyła się 22.06.2024 na spotkaniu w Szczecinie.

Mowa Dhammy odbyła się 19.06.2024 we Wrocławiu.

No ale moglibyśmy się zastanawiać, kto następny umrze. Czy są jacyś ochotnicy? Jak to jest, że nie obawiamy się mówić o ślubie, a obawiamy się mówić o śmierci? Zdarza nam się gubić sens życia. Samo wspomnienie śmierci nie musi oznaczać, że zrobi się ponuro.