Wstęp Thanissaro Bhikkhu:

Buddha nauczał, że przywiązanie do poglądów jest jedną z czterech form lgnięcia, które związują umysł z procesem cierpienia. Dlatego zalecał On, aby jego naśladowcy porzucali swoje przywiązanie nie tylko do poglądów w formie rozwiniętej całości (jako określone stanowisko), lecz także w szczegółowych formach (jako kategorie i związki, z których umysł uczy się doświadczenia). O tym właśnie mówi w poniższej rozprawie, która jest jego odpowiedzią na określoną szkołę Bramińskiej myśli, rozwijającej się w Jego czasach - czyli Sankhji, szkoły klasyfikacji.

Szkoła ta miała swój początek w myśli Uddalaka, filozofa z dziewiątego wieku przed naszą erą, który wysnuł jako postulat „korzeń”: abstrakcyjną zasadę, z której emanowały wszystkie rzeczy i która tkwiła we wszystkich rzeczach. Filozofowie, którzy podążali za tym myśleniem, przedstawili wiele teorii, opartych na logice i doświadczeniu medytacyjnym, na temat natury ostatecznej podstawy i na temat hierarchii emanacji. Wiele z ich teorii zostało zapisanych w Upaniszadach i ostatecznie rozwinęły się w klasyczny system Sankhji mniej więcej w czasach Buddhy.

Chociaż rozprawa ta nie mówi nic na temat pochodzenia mnichów jej słuchających, to Komentarz zakłada, że przed święceniami byli oni braminami i że nawet po święceniach kontynuowali interpretacje nauk Buddhy w świetle swej wcześniejszej praktyki, która równie dobrze mogła być proto-Sankhją. Jeśli tak jest, wtedy początkowe wersy słów Buddhy – „Nauczę was porządku podstaw całej natury” – przygotowałyby ich do usłyszenia jego wkładu w ich sposób myślenia. I w rzeczywistości lista tematów, które omawia wygląda jak rodzaj buddyjskiej Sankhji. Porównując klasyczną Sankhję, zawiera ona 24 pozycje, zaczyna się od fizycznego świata (tutaj, cztery własności fizyczne) i prowadzi poprzez jeszcze bardziej subtelne poziomy istnienia i doświadczenia, kończąc na ostatecznym buddyjskim pojęciu: Uwolnieniu (Nibbana). Podążając tym tokiem myślenia, rodem z Sankhji, Uwolnienie byłoby zatem najwyższą „podstawą” lub fundamentem istnienia, właściwą dla wszystkich rzeczy, czyli czymś z czego emanują wszystkie rzeczy.

Jakkolwiek, zamiast podążać tym tokiem myślenia, Buddha atakuje go u samych jego podstaw:
pojmowanie zasady w założeniu, „w” (immanencja) i „z” (emanacja) nałożonych na doświadczenie. Buddha mówi, że jedynie niewykształcony, prosty człowiek odczytałby doświadczenie w ten sposób. Natomiast osoba praktykująca szukałaby innego rodzaju „podstawy” – podstawy cierpienia doświadczanego w teraźniejszości – i znalazłaby ją w akcie zachwytu. Rozwijając beznamiętność dla tego zachwytu, praktykujący może pojąć proces stawania się , porzucić udział w tym procesie i w ten sposób osiągnąć prawdziwe Przebudzenie.

Jeśli słuchacze obecni na tej rozprawie byli rzeczywiście zainteresowani dopasowaniem nauk Buddyjskich do trybu Sankhji, wtedy nie dziwi fakt, że byli oni niezadowoleni – jedno z kilku miejsc, w których czytamy o negatywnej reakcji na słowa Buddhy. Mieli nadzieję usłyszeć Jego wkład w ich projekt, a zamiast tego usłyszeli atak na cały ich tok myślenia i teoretyzowania jako ignorancki i niedoinformowany. Jednak Komentarz mówi nam, że później byli w stanie pokonać swe niezadowolenie i ostatecznie osiągnąć Przebudzenie poprzez słuchanie dyskursu zapisanego w AN 3.123

Choć w teraźniejszości rzadko myślimy w tych samych kategoriach co filozofowie Sankhji, to przez długi czas była – i ciągle jest – powszechna tendencja do kreowania „buddyjskiej” metafizyki, w której o doświadczeniu pustki, Nieuwarunkowania, ciała-Dharmy, natury-Buddhy, rigpy, itp. mówi się, że funkcjonuje jako podłoże dla istnienia, z którego „Wszystko” – całość naszego zmysłowego i mentalnego doświadczenia – wypływa i do którego powracamy, gdy medytujemy. Niektórzy ludzie myślą, że teorie te są wynalazkami uczonych, którzy nie mają żadnego bezpośredniego doświadczenia w medytacji. W rzeczywistości powstawały one najczęściej wśród medytujących, którzy etykietowali (czy też mówiąc słowami rozprawy, „postrzegali”) określone doświadczenie medytacyjne jako ostateczny cel, identyfikując się z nim w sposób subtelny (gdy mówi, że podmiot „projektuje w myślach”), widząc wtedy ten poziom doświadczenia jako podstawę istnienia, z którego wywodzą się wszystkie inne doświadczenia.

Jakakolwiek nauka, która będzie się stosować do tych wersów, będzie przedmiotem takiej samej krytyki, jaką Buddha skierował przeciwko mnichom, którzy jako pierwsi usłyszeli tę rozprawę.


MN.001

Mūlapariyāya Sutta

Mowa o porządku podstaw

Tłumaczenie na podstawie oryginalnego tekstu w Pāḷi - Piotr Jagodziński

alternatywne tłumaczenie: Varapanyo | Siristru

1. evaṃ me sutaṃ — ekaṃ samayaṃ bhagavā ukkaṭṭhāyaṃ viharati subhagavane sālarājamūle. tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi —

“bhikkhavo”ti.

“bhadante”ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ.

bhagavā etadavoca —

“sabbadhammamūlapariyāyaṃ vo, bhikkhave, desessāmi. taṃ suṇātha, sādhukaṃ manasi karotha, bhāsissāmī”ti.

“evaṃ, bhante”ti kho te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ.

bhagavā etadavoca —

1. Tak usłyszałem. Pewnego razu Błogosławiony przebywał w Ukkattha, w cieniu królewskiego drzewa Sala, w Gaju Subhaga. Tam odezwał się do mnichów tak:

„Mnisi”

„Czcigodny panie” odpowiedzieli.

Błogosławiony rzekł:

"Mnisi, nauczę was porządku podstaw całej natury, słuchajcie uważnie tego co powiem”.

„Tak, czcigodny panie” odpowiedzieli.

Błogosławiony powiedział:

2. “idha, bhikkhave, assutavā puthujjano ariyānaṃ adassāvī ariyadhammassa akovido ariyadhamme avinīto, sappurisānaṃ adassāvī sappurisadhammassa akovido sappurisadhamme avinīto — pathaviṃ pathavito sañjānāti; pathaviṃ pathavito saññatvā pathaviṃ maññati, pathaviyā maññati, pathavito maññati, pathaviṃ meti maññati, pathaviṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

2. "Zdarza się, mnisi, że niewykształcony, prosty człowiek - który nie ma czci dla Szlachetnych, nie jest zaznajomiony z ich naukami ani nie jest poinstruowany w ich Dhammie, który nie ma czci dla prawych ludzi, nie jest zaznajomiony z ich naukami ani nie jest poinstruowany w ich Dhammie - postrzega ziemię jako ziemię. Postrzegając ziemię jako ziemię, projektuje w myślach ziemię, projektuje w myślach to co [immanentne] w ziemi, projektuje w myślach to co [emanujące] z ziemi , projektuje w myślach ziemię utożsamiając się z nią, zachwyca się ziemią. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jej w pełni.

“āpaṃ āpato sañjānāti; āpaṃ āpato saññatvā āpaṃ maññati, āpasmiṃ maññati, āpato maññati, āpaṃ meti maññati, āpaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wodę jako wodę. Postrzegając wodę jako wodę, projektuje w myślach wodę, projektuje w myślach to co [immanentne] w wodzie, projektuje w myślach to co [emanujące] z wody, projektuje w myślach wodę utożsamiając się z nią, zachwyca się wodą. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jej w pełni.

“tejaṃ tejato sañjānāti; tejaṃ tejato saññatvā tejaṃ maññati, tejasmiṃ maññati, tejato maññati, tejaṃ meti maññati, tejaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega ogień jako ogień. Postrzegając ogień jako ogień, projektuje w myślach ogień, projektuje w myślach to co [immanentne] w ogniu, projektuje w myślach to co [emanujące] z ognia, projektuje w myślach ogień utożsamiając się z nim, zachwyca się ogniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jego w pełni.

“vāyaṃ vāyato sañjānāti; vāyaṃ vāyato saññatvā vāyaṃ maññati, vāyasmiṃ maññati, vāyato maññati, vāyaṃ meti maññati, vāyaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wiatr jako wiatr. Postrzegając wiatr jako wiatr, projektuje w myślach wiatr, projektuje w myślach to co [immanentne] w wietrze, projektuje w myślach to co [emanujące] z wiatru, projektuje w myślach wiatr utożsamiając się z nim, zachwyca się wiatrem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jego w pełni.

3. “bhūte bhūtato sañjānāti; bhūte bhūtato saññatvā bhūte maññati, bhūtesu maññati, bhūtato maññati, bhūte meti maññati, bhūte abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega istoty jako istoty. Postrzegając istoty jako istoty, projektuje w myślach istoty, projektuje w myślach to co [immanentne] w istotach, projektuje w myślach to co [emanujące] z istot, projektuje w myślach istoty utożsamiając się z nimi, zachwyca się istotami. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął ich w pełni.

“deve devato sañjānāti; deve devato saññatvā deve maññati, devesu maññati, devato maññati, deve meti maññati, deve abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega istoty niebiańskie Devata jako istoty niebiańskie. Postrzegając istoty niebiańskie jako istoty niebiańskie, projektuje w myślach istoty niebiańskie, projektuje w myślach to co [immanentne] w istotach niebiańskich, projektuje w myślach to co [emanujące] z istot niebiańskich, projektuje w myślach istoty niebiańskie utożsamiając się z nimi, zachwyca się istotami niebiańskimi. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął ich w pełni.

“pajāpatiṃ pajāpatito sañjānāti; pajāpatiṃ pajāpatito saññatvā pajāpatiṃ maññati, pajāpatismiṃ maññati, pajāpatito maññati, pajāpatiṃ meti maññati, pajāpatiṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega pana stworzeń Pajāpati jako pana stworzeń. Postrzegając pana stworzeń jako pana stworzeń, projektuje w myślach pana stworzeń, projektuje w myślach to co [immanentne] w panu stworzeń, projektuje w myślach to co [emanujące] z pana stworzeń, projektuje w myślach pana stworzeń utożsamiając się z nim, zachwyca się panem stworzeń. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął go w pełni.

“brahmaṃ brahmato sañjānāti; brahmaṃ brahmato saññatvā brahmaṃ maññati, brahmasmiṃ maññati, brahmato maññati, brahmaṃ meti maññati, brahmaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega najwyższego boga Brahma jako najwyższego boga. Postrzegając najwyższego boga jako najwyższego boga, projektuje w myślach najwyższego boga, projektuje w myślach to co [immanentne] w najwyższym bogu, projektuje w myślach to co [emanujące] z najwyższego boga, projektuje w myślach najwyższego boga utożsamiając się z nim, zachwyca się najwyższym bogiem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął go w pełni.

“ābhassare ābhassarato sañjānāti; ābhassare ābhassarato saññatvā ābhassare maññati, ābhassaresu maññati, ābhassarato maññati, ābhassare meti maññati, ābhassare abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega jaśniejące istoty niebiańskie Ābhassaro jako jaśniejące istoty niebiańskie. Postrzegając jaśniejące istoty niebiańskie jako jaśniejące istoty niebiańskie, projektuje w myślach jaśniejące istoty niebiańskie, projektuje w myślach to co [immanentne] w jaśniejących istotach niebiańskich, projektuje w myślach to co [emanujące] z jaśniejących istot niebiańskich, projektuje w myślach jaśniejące istoty niebiańskie utożsamiając się z nimi, zachwyca się jaśniejącymi istotami niebiańskimi. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął ich w pełni.

“subhakiṇhe subhakiṇhato sañjānāti; subhakiṇhe subhakiṇhato saññatvā subhakiṇhe maññati, subhakiṇhesu maññati, subhakiṇhato maññati, subhakiṇhe meti maññati, subhakiṇhe abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega przepełnione blaskiem istoty niebiańskie Subhaki.nhe jako przepełnione blaskiem istoty niebiańskie. Postrzegając przepełnione blaskiem istoty niebiańskie jako przepełnione blaskiem istoty niebiańskie, projektuje w myślach przepełnione blaskiem istoty niebiańskie, projektuje w myślach to co [immanentne] w przepełnione blaskiem istotach niebiańskich, projektuje w myślach to co [emanujące] z przepełnionych blaskiem istot niebiańskich, projektuje w myślach przepełnione blaskiem istoty niebiańskie utożsamiając się z nimi, zachwyca się przepełnionymi blaskiem istotami niebiańskimi. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął ich w pełni.

“vehapphale vehapphalato sañjānāti; vehapphale vehapphalato saññatvā vehapphale maññati, vehapphalesu maññati, vehapphalato maññati, vehapphale meti maññati, vehapphale abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega mieszkańców dziesiątego nieba Vehapphalo jako mieszkańców dziesiątego nieba. Postrzegając mieszkańców dziesiątego nieba jako mieszkańców dziesiątego nieba, projektuje w myślach mieszkańców dziesiątego nieba, projektuje w myślach to co [immanentne] w mieszkańcach dziesiątego nieba, projektuje w myślach to co [emanujące] z mieszkańców dziesiątego nieba, projektuje w myślach mieszkańców dziesiątego nieba utożsamiając się z nimi, zachwyca się mieszkańcami dziesiątego nieba. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął ich w pełni.

“abhibhuṃ abhibhūto sañjānāti; abhibhuṃ abhibhūto saññatvā abhibhuṃ maññati, abhibhusmiṃ maññati, abhibhūto maññati, abhibhuṃ meti maññati, abhibhuṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega mieszkańców jedenastego nieba Abhibhū jako mieszkańców jedenastego nieba. Postrzegając mieszkańców jedenastego nieba jako mieszkańców jedenastego nieba, projektuje w myślach mieszkańców jedenastego nieba, projektuje w myślach to co [immanentne] w mieszkańcach jedenastego nieba, projektuje w myślach to co [emanujące] z mieszkańców jedenastego nieba, projektuje w myślach mieszkańców jedenastego nieba utożsamiając się z nimi, zachwyca się mieszkańcami jedenastego nieba. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął ich w pełni.

4. “ākāsānañcāyatanaṃ ākāsānañcāyatanato sañjānāti; ākāsānañcāyatanaṃ ākāsānañcāyatanato saññatvā ākāsānañcāyatanaṃ maññati, ākāsānañcāyatanasmiṃ maññati, ākāsānañcāyatanato maññati, ākāsānañcāyatanaṃ meti maññati, ākāsānañcāyatanaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wymiar nieskończoności przestrzeni Ākāsānañcāyatana jako wymiar nieskończoności przestrzeni. Postrzegając wymiar nieskończoności przestrzeni jako wymiar nieskończoności przestrzeni, projektuje w myślach wymiar nieskończoności przestrzeni, projektuje w myślach to co [immanentne] w wymiarze nieskończoności przestrzeni, projektuje w myślach to co [emanujące] z wymiaru nieskończoności przestrzeni, projektuje w myślach wymiar nieskończoność przestrzeni utożsamiając się z nim, zachwyca się wymiarem nieskończoności przestrzeni. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jego w pełni.

“viññāṇañcāyatanaṃ viññāṇañcāyatanato sañjānāti; viññāṇañcāyatanaṃ viññāṇañcāyatanato saññatvā viññāṇañcāyatanaṃ maññati, viññāṇañcāyatanasmiṃ maññati, viññāṇañcāyatanato maññati, viññāṇañcāyatanaṃ meti maññati, viññāṇañcāyatanaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wymiar nieskończoności świadomości Viññā.nañcāyatana1 jako wymiar nieskończoności świadomości. Postrzegając wymiar nieskończoności świadomości jako wymiar nieskończoności świadomości, projektuje w myślach wymiar nieskończoności świadomości, projektuje w myślach to co [immanentne] w wymiarze nieskończoności świadomości, projektuje w myślach to co [emanujące] z wymiaru nieskończoności świadomości, projektuje w myślach wymiar nieskończoności świadomości utożsamiając się z nim, zachwyca się wymiarem nieskończoności świadomości. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jego w pełni.

“ākiñcaññāyatanaṃ ākiñcaññāyatanato sañjānāti; ākiñcaññāyatanaṃ ākiñcaññāyatanato saññatvā ākiñcaññāyatanaṃ maññati, ākiñcaññāyatanasmiṃ maññati, ākiñcaññāyatanato maññati, ākiñcaññāyatanaṃ meti maññati, ākiñcaññāyatanaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wymiar nicości Ākiñcaññāyatana2 jako wymiar nicości. Postrzegając wymiar nicości jako wymiar nicości, projektuje w myślach wymiar nicości, projektuje w myślach to co [immanentne] w wymiarze nicości, projektuje w myślach to co [emanujące] z wymiaru nicości, projektuje w myślach wymiar nicości utożsamiając się z nim, zachwyca się wymiarem nicości. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jego w pełni.

“nevasaññānāsaññāyatanaṃ nevasaññānāsaññāyatanato sañjānāti; nevasaññānāsaññāyatanaṃ nevasaññānāsaññāyatanato saññatvā nevasaññānāsaññāyatanaṃ maññati, nevasaññānāsaññāyatanasmiṃ maññati, nevasaññānāsaññāyatanato maññati, nevasaññānāsaññāyatanaṃ meti maññati, nevasaññānāsaññāyatanaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wymiar ani percepcji ani braku percepcji Nevasaññānāsaññāyatana3 jako wymiar ani percepcji ani braku percepcji. Postrzegając wymiar ani percepcji ani braku percepcji jako wymiar ani percepcji ani braku percepcji, projektuje w myślach wymiar ani percepcji ani braku percepcji, projektuje w myślach to co [immanentne] w wymiarze ani percepcji ani braku percepcji, projektuje w myślach to co [emanujące] z wymiaru ani percepcji ani braku percepcji, projektuje w myślach wymiar ani percepcji ani braku percepcji utożsamiając się z nim, zachwyca się wymiarem ani percepcji ani braku percepcji. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jego w pełni.

5. “diṭṭhaṃ diṭṭhato sañjānāti; diṭṭhaṃ diṭṭhato saññatvā diṭṭhaṃ maññati, diṭṭhasmiṃ maññati, diṭṭhato maññati, diṭṭhaṃ meti maññati, diṭṭhaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

5. Postrzega to co widzialne jako to co widzialne. Postrzegając to co widzialne jako to co widzialne, projektuje w myślach to co widzialne, projektuje w myślach to co [immanentne] w tym co widzialne, projektuje w myślach to co [emanujące] z tego co widzialne, projektuje w myślach to co widzialne utożsamiając się z tym, zachwyca się tym co widzialne. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął tego w pełni.

“sutaṃ sutato sañjānāti; sutaṃ sutato saññatvā sutaṃ maññati, sutasmiṃ maññati, sutato maññati, sutaṃ meti maññati, sutaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega to co słyszalne jako to co słyszalne. Postrzegając to co słyszalne jako to co słyszalne, projektuje w myślach to co słyszalne, projektuje w myślach to co [immanentne] w tym co słyszalne, projektuje w myślach to co [emanujące] z tego co słyszalne, projektuje w myślach to co słyszalne utożsamiając się z tym, zachwyca się tym co słyszalne. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął tego w pełni.

“mutaṃ mutato sañjānāti; mutaṃ mutato saññatvā mutaṃ maññati, mutasmiṃ maññati, mutato maññati, mutaṃ meti maññati, mutaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega to co odczuwalne jako to co odczuwalne. Postrzegając to co odczuwalne jako to co odczuwalne, projektuje w myślach to co odczuwalne, projektuje w myślach to co [immanentne] w tym co odczuwalne, projektuje w myślach to co [emanujące] z tego co odczuwalne, projektuje w myślach to co odczuwalne utożsamiając się z tym, zachwyca się tym co odczuwalne. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął tego w pełni.

“viññātaṃ viññātato sañjānāti; viññātaṃ viññātato saññatvā viññātaṃ maññati, viññātasmiṃ maññati, viññātato maññati, viññātaṃ meti maññati, viññātaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega to co poznawalne4 jako to co poznawalne. Postrzegając to co poznawalne jako to co poznawalne, projektuje w myślach to co poznawalne, projektuje w myślach to co [immanentne] w tym co poznawalne, projektuje w myślach to co [emanujące] z tego co poznawalne, projektuje w myślach to co poznawalne utożsamiając się z tym, zachwyca się tym co poznawalne. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął tego w pełni.

6. “ekattaṃ ekattato sañjānāti; ekattaṃ ekattato saññatvā ekattaṃ maññati, ekattasmiṃ maññati, ekattato maññati, ekattaṃ meti maññati, ekattaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

6. Postrzega jedność5 jako jedność. Postrzegając jedność jako jedność, projektuje w myślach jedność, projektuje w myślach to co [immanentne] w jedności, projektuje w myślach to co [emanujące] z jedności, projektuje w myślach jedność utożsamiając się z nią, zachwyca się jednością. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jej w pełni.

“nānattaṃ nānattato sañjānāti; nānattaṃ nānattato saññatvā nānattaṃ maññati, nānattasmiṃ maññati, nānattato maññati, nānattaṃ meti maññati, nānattaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega różnorodność6 jako różnorodność. Postrzegając różnorodność jako różnorodność, projektuje w myślach różnorodność, projektuje w myślach to co [immanentne] w różnorodności, projektuje w myślach to co [emanujące] z różnorodności, projektuje w myślach różnorodność utożsamiając się z nią, zachwyca się różnorodnością. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął jej w pełni.

“sabbaṃ sabbato sañjānāti; sabbaṃ sabbato saññatvā sabbaṃ maññati, sabbasmiṃ maññati, sabbato maññati, sabbaṃ meti maññati, sabbaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wszystko7 jako wszystko. Postrzegając wszystko jako wszystko, projektuje w myślach wszystko, projektuje w myślach to co [immanentne] we wszystkim, projektuje w myślach to co [emanujące] ze wszystkiego, projektuje w myślach wszystko utożsamiając się z nim, zachwyca się wszystkim. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął go w pełni.

“nibbānaṃ nibbānato sañjānāti; nibbānaṃ nibbānato saññatvā nibbānaṃ maññati, nibbānasmiṃ maññati, nibbānato maññati, nibbānaṃ meti maññati, nibbānaṃ abhinandati. taṃ kissa hetu? ‘apariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wyzwolenie [Nibbāna] jako wyzwolenie. Postrzegając wyzwolenie jako wyzwolenie, projektuje w myślach wyzwolenie, projektuje w myślach to co [immanentne] w wyzwoleniu, projektuje w myślach to co [emanujące] z wyzwolenia, projektuje w myślach wyzwolenie utożsamiając się z nim, zachwyca się wyzwoleniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, nie pojął go w pełni.

puthujjanavasena paṭhamanayabhūmiparicchedo niṭṭhito.

Koniec pierwszej sekcji przykładu myślenia niewykształconego, prostego człowieka

7. “yopi so, bhikkhave, bhikkhu sekkho appattamānaso anuttaraṃ yogakkhemaṃ patthayamāno viharati, sopi pathaviṃ pathavito abhijānāti; pathaviṃ pathavito abhiññāya pathaviṃ mā maññi, pathaviyā mā maññi, pathavito mā maññi, pathaviṃ meti mā maññi, pathaviṃ mābhinandi. taṃ kissa hetu? ‘pariññeyyaṃ tassā’ti vadāmi.

Mnisi, mnich podczas treningu - usiłujący całkowicie wyzwolić się z więzów, którego aspiracje nie dobiegły końca, postrzega ziemię jako ziemię. Postrzegając ziemię jako ziemię, nie powinien projektować w myślach ziemi, nie powinien projektować w myślach to co [immanentne] w ziemi, nie powinien projektować w myślach to co [emanujące] z ziemi, nie powinien projektować w myślach ziemi utożsamiając się z nią, nie powinien zachwycać się ziemią. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, powinien pojąć ją w pełni.

“āpaṃ … pe … tejaṃ… vāyaṃ… bhūte… deve… pajāpatiṃ… brahmaṃ… ābhassare… subhakiṇhe… vehapphale… abhibhuṃ… ākāsānañcāyatanaṃ… viññāṇañcāyatanaṃ… ākiñcaññāyatanaṃ… nevasaññānāsaññāyatanaṃ… diṭṭhaṃ… sutaṃ… mutaṃ… viññātaṃ… ekattaṃ… nānattaṃ… sabbaṃ…

Postrzega wodę…ogień…wiatr…istoty…istoty niebiańskie [Devata]…pana stworzeń [Pajāpati]…najwyższego boga [Brahma]…jaśniejące istoty niebiańskie [Ābhassaro]…przepełnione blaskiem istoty niebiańskie [Subhaki.nhe]…mieszkańców dziesiątego nieba [Vehapphalo]…mieszkańców jedenastego nieba [Abhibhū]… wymiar nieskończoności przestrzeni [Ākāsānañcāyatana]… wymiar nieskończoności świadomości [Viññā.nañcāyatana]… wymiar nicości [Ākiñcaññāyatana]… wymiar ani percepcji ani braku percepcji [Nevasaññānāsaññāyatana]… to co widzialne… to co słyszalne… to co odczuwalne… to co poznawalne… jedność… różnorodność… wszystko…

nibbānaṃ nibbānato abhijānāti; nibbānaṃ nibbānato abhiññāya nibbānaṃ mā maññi, nibbānasmiṃ mā maññi, nibbānato mā maññi, nibbānaṃ meti mā maññi, nibbānaṃ mābhinandi. taṃ kissa hetu? ‘pariññeyyaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wyzwolenie [Nibbāna] jako wyzwolenie. Postrzegając wyzwolenie jako wyzwolenie, nie powinien projektować w myślach wyzwolenia, nie powinien projektować w myślach to co [immanentne] w wyzwoleniu, nie powinien projektować w myślach to co [emanujące] z wyzwolenia, nie powinien projektować w myślach wyzwolenia utożsamiając się z nim, nie powinien zachwycać się wyzwoleniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, powinien pojąć je w pełni.

sekkhavasena dutiyanayabhūmiparicchedo niṭṭhito.

Koniec drugiej sekcji przykładu myślenia mnicha podczas treningu

8. “yopi so, bhikkhave, bhikkhu arahaṃ khīṇāsavo vusitavā katakaraṇīyo ohitabhāro anuppattasadattho parikkhīṇabhavasaṃyojano sammadaññā vimutto, sopi pathaviṃ pathavito abhijānāti; pathaviṃ pathavito abhiññāya pathaviṃ na maññati, pathaviyā na maññati, pathavito na maññati, pathaviṃ meti na maññati, pathaviṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? ‘pariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Mnisi, mnich, który jest arahatem, wolny od obsesji, żyje świętym życiem, wykonał to co było do wykonania, odłożył brzemię, osiągnął najwyższy cel, zniszczył przywiązanie do doczesności i jest prawdziwie wyzwolony przez właściwą wiedzę, postrzega ziemię jako ziemię. Postrzegając ziemię jako ziemię, nie projektuje w myślach ziemi, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w ziemi, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z ziemi, nie projektuje w myślach ziemi utożsamiając się z nią, nie zachwyca się ziemią. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, pojął ją w pełni.

“āpaṃ … pe … tejaṃ… vāyaṃ… bhūte… deve… pajāpatiṃ… brahmaṃ… ābhassare… subhakiṇhe… vehapphale… abhibhuṃ… ākāsānañcāyatanaṃ… viññāṇañcāyatanaṃ… ākiñcaññāyatanaṃ… nevasaññānāsaññāyatanaṃ… diṭṭhaṃ… sutaṃ… mutaṃ… viññātaṃ… ekattaṃ… nānattaṃ… sabbaṃ…

Postrzega wodę…ogień…wiatr…istoty…istoty niebiańskie [Devata]…pana stworzeń [Pajāpati]…najwyższego boga [Brahma]…jaśniejące istoty niebiańskie [Ābhassaro]…przepełnione blaskiem istoty niebiańskie [Subhaki.nhe]…mieszkańców dziesiątego nieba [Vehapphalo]…mieszkańców jedenastego nieba [Abhibhū]… wymiar nieskończoności przestrzeni [Ākāsānañcāyatana]… wymiar nieskończoności świadomości [Viññā.nañcāyatana]… wymiar nicości [Ākiñcaññāyatana]… wymiar ani percepcji ani braku percepcji [Nevasaññānāsaññāyatana]… to co widzialne… to co słyszalne… to co odczuwalne… to co poznawalne… jedność… różnorodność… wszystko…

nibbānaṃ nibbānato abhijānāti; nibbānaṃ nibbānato abhiññāya nibbānaṃ na maññati, nibbānasmiṃ na maññati, nibbānato na maññati, nibbānaṃ meti na maññati, nibbānaṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? ‘pariññātaṃ tassā’ti vadāmi.

Postrzega wyzwolenie [Nibbāna] jako wyzwolenie. Postrzegając wyzwolenie jako wyzwolenie, nie projektuje w myślach wyzwolenia, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w wyzwoleniu, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z wyzwolenia, nie projektuje w myślach wyzwolenia utożsamiając się z nim, nie zachwyca się wyzwoleniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, pojął je w pełni.

khīṇāsavavasena tatiyanayabhūmiparicchedo niṭṭhito.

Koniec trzeciej sekcji przykładu myślenia, pierwszego przykładu myślenia arahata

9. “yopi so, bhikkhave, bhikkhu arahaṃ khīṇāsavo vusitavā katakaraṇīyo ohitabhāro anuppattasadattho parikkhīṇabhavasaṃyojano sammadaññā vimutto, sopi pathaviṃ pathavito abhijānāti; pathaviṃ pathavito abhiññāya pathaviṃ na maññati, pathaviyā na maññati, pathavito na maññati, pathaviṃ meti na maññati, pathaviṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? khayā rāgassa, vītarāgattā.

Mnisi, mnich, który jest arahatem, wolny od obsesji, żyje świętym życiem, wykonał to co było do wykonania, odłożył brzemię, osiągnął najwyższy cel, zniszczył przywiązanie do doczesności i jest prawdziwie wyzwolony przez właściwą wiedzę, postrzega ziemię jako ziemię. Postrzegając ziemię jako ziemię, nie projektuje w myślach ziemi, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w ziemi, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z ziemi, nie projektuje w myślach ziemi utożsamiając się z nią, nie zachwyca się ziemią. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, wraz z końcem pasji, stał się wolny od pasji.

“āpaṃ … pe … tejaṃ… vāyaṃ… bhūte… deve… pajāpatiṃ… brahmaṃ… ābhassare… subhakiṇhe… vehapphale… abhibhuṃ… ākāsānañcāyatanaṃ… viññāṇañcāyatanaṃ… ākiñcaññāyatanaṃ … nevasaññānāsaññāyatanaṃ … diṭṭhaṃ… sutaṃ… mutaṃ… viññātaṃ… ekattaṃ… nānattaṃ… sabbaṃ…

Postrzega wodę…ogień…wiatr…istoty…istoty niebiańskie [Devata]…pana stworzeń [Pajāpati]…najwyższego boga [Brahma]…jaśniejące istoty niebiańskie [Ābhassaro]…przepełnione blaskiem istoty niebiańskie [Subhaki.nhe]…mieszkańców dziesiątego nieba [Vehapphalo]…mieszkańców jedenastego nieba [Abhibhū]… wymiar nieskończoności przestrzeni [Ākāsānañcāyatana]… wymiar nieskończoności świadomości [Viññā.nañcāyatana]… wymiar nicości [Ākiñcaññāyatana]… wymiar ani percepcji ani braku percepcji [Nevasaññānāsaññāyatana]… to co widzialne… to co słyszalne… to co odczuwalne… to co poznawalne… jedność… różnorodność… wszystko…

nibbānaṃ nibbānato abhijānāti; nibbānaṃ nibbānato abhiññāya nibbānaṃ na maññati, nibbānasmiṃ na maññati, nibbānato na maññati, nibbānaṃ meti na maññati, nibbānaṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? khayā rāgassa, vītarāgattā.

Postrzega wyzwolenie [Nibbāna] jako wyzwolenie. Postrzegając wyzwolenie jako wyzwolenie, nie projektuje w myślach wyzwolenia, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w wyzwoleniu, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z wyzwolenia, nie projektuje w myślach wyzwolenia utożsamiając się z nim, nie zachwyca się wyzwoleniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, wraz z końcem pasji, stał się wolny od pasji.

khīṇāsavavasena catutthanayabhūmiparicchedo niṭṭhito.

Koniec czwartej sekcji przykładu myślenia, drugiego przykładu myślenia arahata

10. “yopi so, bhikkhave, bhikkhu arahaṃ khīṇāsavo vusitavā katakaraṇīyo ohitabhāro anuppattasadattho parikkhīṇabhavasaṃyojano sammadaññā vimutto, sopi pathaviṃ pathavito abhijānāti; pathaviṃ pathavito abhiññāya pathaviṃ na maññati, pathaviyā na maññati, pathavito na maññati, pathaviṃ meti na maññati, pathaviṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? khayā dosassa, vītadosattā.

Mnisi, mnich, który jest arahatem, wolny od obsesji, żyje świętym życiem, wykonał to co było do wykonania, odłożył brzemię, osiągnął najwyższy cel, zniszczył przywiązanie do doczesności i jest prawdziwie wyzwolony przez właściwą wiedzę, postrzega ziemię jako ziemię. Postrzegając ziemię jako ziemię, nie projektuje w myślach ziemi, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w ziemi, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z ziemi, nie projektuje w myślach ziemi utożsamiając się z nią, nie zachwyca się ziemią. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, wraz z końcem awersji, stał się wolny od awersji.

“āpaṃ … pe … tejaṃ… vāyaṃ… bhūte… deve… pajāpatiṃ… brahmaṃ… ābhassare… subhakiṇhe… vehapphale… abhibhuṃ… ākāsānañcāyatanaṃ… viññāṇañcāyatanaṃ… ākiñcaññāyatanaṃ… nevasaññānāsaññāyatanaṃ… diṭṭhaṃ… sutaṃ… mutaṃ… viññātaṃ… ekattaṃ… nānattaṃ… sabbaṃ…

Postrzega wodę…ogień…wiatr…istoty…istoty niebiańskie [Devata]…pana stworzeń [Pajāpati]…najwyższego boga [Brahma]…jaśniejące istoty niebiańskie [Ābhassaro]…przepełnione blaskiem istoty niebiańskie [Subhaki.nhe]…mieszkańców dziesiątego nieba [Vehapphalo]…mieszkańców jedenastego nieba [Abhibhū]… wymiar nieskończoności przestrzeni [Ākāsānañcāyatana]… wymiar nieskończoności świadomości [Viññā.nañcāyatana]… wymiar nicości [Ākiñcaññāyatana]… wymiar ani percepcji ani braku percepcji [Nevasaññānāsaññāyatana]… to co widzialne… to co słyszalne… to co odczuwalne… to co poznawalne… jedność… różnorodność… wszystko…

nibbānaṃ nibbānato abhijānāti; nibbānaṃ nibbānato abhiññāya nibbānaṃ na maññati, nibbānasmiṃ na maññati, nibbānato na maññati, nibbānaṃ meti na maññati, nibbānaṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? khayā dosassa, vītadosattā.

Postrzega wyzwolenie [Nibbāna] jako wyzwolenie. Postrzegając wyzwolenie jako wyzwolenie, nie projektuje w myślach wyzwolenia, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w wyzwoleniu, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z wyzwolenia, nie projektuje w myślach wyzwolenia utożsamiając się z nim, nie zachwyca się wyzwoleniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, wraz z końcem awersji, stał się wolny od awersji.

khīṇāsavavasena pañcamanayabhūmiparicchedo niṭṭhito.

Koniec piątej sekcji przykładu myślenia, trzeciego przykładu myślenia arahata

11. “yopi so, bhikkhave, bhikkhu arahaṃ khīṇāsavo vusitavā katakaraṇīyo ohitabhāro anuppattasadattho parikkhīṇabhavasaṃyojano sammadaññā vimutto, sopi pathaviṃ pathavito abhijānāti; pathaviṃ pathavito abhiññāya pathaviṃ na maññati, pathaviyā na maññati, pathavito na maññati, pathaviṃ meti na maññati, pathaviṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? khayā mohassa, vītamohattā.

Mnisi, mnich, który jest arahatem, wolny od obsesji, żyje świętym życiem, wykonał to co było do wykonania, odłożył brzemię, osiągnął najwyższy cel, zniszczył przywiązanie do doczesności i jest prawdziwie wyzwolony przez właściwą wiedzę, postrzega ziemię jako ziemię. Postrzegając ziemię jako ziemię, nie projektuje w myślach ziemi, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w ziemi, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z ziemi, nie projektuje w myślach ziemi utożsamiając się z nią, nie zachwyca się ziemią. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, wraz z końcem iluzji, stał się wolny od iluzji.

“āpaṃ … pe … tejaṃ… vāyaṃ… bhūte… deve… pajāpatiṃ… brahmaṃ… ābhassare… subhakiṇhe… vehapphale… abhibhuṃ… ākāsānañcāyatanaṃ… viññāṇañcāyatanaṃ… ākiñcaññāyatanaṃ … nevasaññānāsaññāyatanaṃ… diṭṭhaṃ… sutaṃ… mutaṃ… viññātaṃ… ekattaṃ… nānattaṃ… sabbaṃ…

Postrzega wodę…ogień…wiatr…istoty…istoty niebiańskie [Devata]…pana stworzeń [Pajāpati]…najwyższego boga [Brahma]…jaśniejące istoty niebiańskie [Ābhassaro]…przepełnione blaskiem istoty niebiańskie [Subhaki.nhe]…mieszkańców dziesiątego nieba [Vehapphalo]…mieszkańców jedenastego nieba [Abhibhū]… wymiar nieskończoności przestrzeni [Ākāsānañcāyatana]… wymiar nieskończoności świadomości [Viññā.nañcāyatana]… wymiar nicości [Ākiñcaññāyatana]… wymiar ani percepcji ani braku percepcji [Nevasaññānāsaññāyatana]… to co widzialne… to co słyszalne… to co odczuwalne… to co poznawalne… jedność… różnorodność… wszystko…

nibbānaṃ nibbānato abhijānāti; nibbānaṃ nibbānato abhiññāya nibbānaṃ na maññati, nibbānasmiṃ na maññati, nibbānato na maññati, nibbānaṃ meti na maññati, nibbānaṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? khayā mohassa, vītamohattā.

Postrzega wyzwolenie [Nibbāna] jako wyzwolenie. Postrzegając wyzwolenie jako wyzwolenie, nie projektuje w myślach wyzwolenia, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w wyzwoleniu, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z wyzwolenia, nie projektuje w myślach wyzwolenia utożsamiając się z nim, nie zachwyca się wyzwoleniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, wraz z końcem iluzji, stał się wolny od iluzji.

khīṇāsavavasena chaṭṭhanayabhūmiparicchedo niṭṭhito.

Koniec szóstej sekcji przykładu myślenia, czwartego przykładu myślenia arahata

12. “tathāgatopi, bhikkhave, arahaṃ sammāsambuddho pathaviṃ pathavito abhijānāti; pathaviṃ pathavito abhiññāya pathaviṃ na maññati, pathaviyā na maññati, pathavito na maññati, pathaviṃ meti na maññati, pathaviṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? ‘pariññātantaṃ tathāgatassā’ti vadāmi.

12. Mnisi, Tathagata Arahat Całkowicie Samo-Przebudzony, postrzega ziemię jako ziemię. Postrzegając ziemię jako ziemię, nie projektuje w myślach ziemi, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w ziemi, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z ziemi, nie projektuje w myślach ziemi utożsamiając się z nią, nie zachwyca się ziemią. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, Tathagata w pełni to zrozumiał.

“āpaṃ … pe … tejaṃ… vāyaṃ… bhūte… deve… pajāpatiṃ… brahmaṃ… ābhassare… subhakiṇhe… vehapphale… abhibhuṃ… ākāsānañcāyatanaṃ… viññāṇañcāyatanaṃ … ākiñcaññāyatanaṃ… nevasaññānāsaññāyatanaṃ… diṭṭhaṃ… sutaṃ… mutaṃ… viññātaṃ… ekattaṃ… nānattaṃ… sabbaṃ…

Postrzega wodę…ogień…wiatr…istoty…istoty niebiańskie [Devata]…pana stworzeń [Pajāpati]…najwyższego boga [Brahma]…jaśniejące istoty niebiańskie [Ābhassaro]…przepełnione blaskiem istoty niebiańskie [Subhaki.nhe]…mieszkańców dziesiątego nieba [Vehapphalo]…mieszkańców jedenastego nieba [Abhibhū]… wymiar nieskończoności przestrzeni [Ākāsānañcāyatana]… wymiar nieskończoności świadomości [Viññā.nañcāyatana]… wymiar nicości [Ākiñcaññāyatana]… wymiar ani percepcji ani braku percepcji [Nevasaññānāsaññāyatana]… to co widzialne… to co słyszalne… to co odczuwalne… to co poznawalne… jedność… różnorodność… wszystko…

nibbānaṃ nibbānato abhijānāti; nibbānaṃ nibbānato abhiññāya nibbānaṃ na maññati, nibbānasmiṃ na maññati, nibbānato na maññati, nibbānaṃ meti na maññati, nibbānaṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? ‘pariññātantaṃ tathāgatassā’ti vadāmi.

Postrzega wyzwolenie [Nibbāna] jako wyzwolenie. Postrzegając wyzwolenie jako wyzwolenie, nie projektuje w myślach wyzwolenia, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w wyzwoleniu, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z wyzwolenia, nie projektuje w myślach wyzwolenia utożsamiając się z nim, nie zachwyca się wyzwoleniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, Tathagata w pełni to zrozumiał.

tathāgatavasena sattamanayabhūmiparicchedo niṭṭhito.

Koniec siódmej sekcji przykładu myślenia, pierwszego przykładu myślenia Tathagaty

13. “tathāgatopi, bhikkhave, arahaṃ sammāsambuddho pathaviṃ pathavito abhijānāti; pathaviṃ pathavito abhiññāya pathaviṃ na maññati, pathaviyā na maññati, pathavito na maññati, pathaviṃ meti na maññati, pathaviṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? ‘nandī dukkhassa mūlan’ti — iti viditvā ‘bhavā jāti bhūtassa jarāmaraṇan’ti. tasmātiha, bhikkhave, ‘tathāgato sabbaso taṇhānaṃ khayā virāgā nirodhā cāgā paṭinissaggā anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho’ti vadāmi.

13. Mnisi, Tathagata Arahat Całkowicie Samo-Przebudzony, postrzega ziemię jako ziemię. Postrzegając ziemię jako ziemię, nie projektuje w myślach ziemi, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w ziemi, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z ziemi, nie projektuje w myślach ziemi utożsamiając się z nią, nie zachwyca się ziemią. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, Tathagata wie, że zachwyt jest korzeniem cierpienia, oraz że ze stawania się są narodziny i cokolwiek powstanie spotka starość i śmierć. Dlatego powiadam wam, że wraz z całkowitym zanikiem pragnienia, zniszczeniem przywiązania, odpuszczeniem i zaniechaniem go, doznał On najwyższego, nieporównywalnego Całkowitego Samo-Przebudzenia.

“āpaṃ … pe … tejaṃ… vāyaṃ… bhūte… deve… pajāpatiṃ… brahmaṃ… ābhassare… subhakiṇhe… vehapphale… abhibhuṃ… ākāsānañcāyatanaṃ… viññāṇañcāyatanaṃ… ākiñcaññāyatanaṃ… nevasaññānāsaññāyatanaṃ… diṭṭhaṃ… sutaṃ… mutaṃ… viññātaṃ… ekattaṃ… nānattaṃ… sabbaṃ…

Postrzega wodę…ogień…wiatr…istoty…istoty niebiańskie [Devata]…pana stworzeń [Pajāpati]…najwyższego boga [Brahma]…jaśniejące istoty niebiańskie [Ābhassaro]…przepełnione blaskiem istoty niebiańskie [Subhaki.nhe]…mieszkańców dziesiątego nieba [Vehapphalo]…mieszkańców jedenastego nieba [Abhibhū]… wymiar nieskończoności przestrzeni [Ākāsānañcāyatana]… wymiar nieskończoności świadomości [Viññā.nañcāyatana]… wymiar nicości [Ākiñcaññāyatana]… wymiar ani percepcji ani braku percepcji [Nevasaññānāsaññāyatana]… to co widzialne… to co słyszalne… to co odczuwalne… to co poznawalne… jedność… różnorodność… wszystko…

nibbānaṃ nibbānato abhijānāti; nibbānaṃ nibbānato abhiññāya nibbānaṃ na maññati, nibbānasmiṃ na maññati, nibbānato na maññati, nibbānaṃ meti na maññati, nibbānaṃ nābhinandati. taṃ kissa hetu? ‘nandī dukkhassa mūlan’ti — iti viditvā ‘bhavā jāti bhūtassa jarāmaraṇan’ti. tasmātiha, bhikkhave, ‘tathāgato sabbaso taṇhānaṃ khayā virāgā nirodhā cāgā paṭinissaggā anuttaraṃ sammāsambodhiṃ abhisambuddho’ti vadāmī”ti.

Postrzega wyzwolenie [Nibbāna] jako wyzwolenie. Postrzegając wyzwolenie jako wyzwolenie, nie projektuje w myślach wyzwolenia, nie projektuje w myślach to co [immanentne] w wyzwoleniu, nie projektuje w myślach to co [emanujące] z wyzwolenia, nie projektuje w myślach wyzwolenia utożsamiając się z nim, nie zachwyca się wyzwoleniem. Dlaczego tak jest? Ponieważ, powiadam wam, Tathagata wie, że zachwyt jest korzeniem cierpienia, oraz że ze stawania się są narodziny i cokolwiek powstanie spotka starość i śmierć. Dlatego powiadam wam, że wraz z całkowitym zanikiem pragnienia, zniszczeniem przywiązania, odpuszczeniem i zaniechaniem go, doznał On najwyższego, nieporównywalnego Całkowitego Samo-Przebudzenia.

tathāgatavasena aṭṭhamanayabhūmiparicchedo niṭṭhito.

Koniec ósmej sekcji przykładu myślenia, drugiego przykładu myślenia Tathagaty

idamavoca bhagavā. na te bhikkhū bhagavato bhāsitaṃ abhinandunti.

To właśnie powiedział Błogosławiony. Nieuradowani mnisi nie rozkoszowali się jego słowami.


Powrót do Tipiṭaki


Poleć nas i podziel się tym artykułem z innymi: Facebook

Chcąc wykorzystać część lub całość tego dzieła, należy używać licencji GFDL: Udziela się zgody na kopiowanie, dystrybucję lub/i modyfikację tego tekstu na warunkach licencji GNU Free Documentation License w wersji 1.2 lub nowszej, opublikowanej przez Free Software Foundation.

gnu.svg.png

Można także użyć następującej licencji Creative Commons: Uznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Na tych samych warunkach 3.0

cc.png

Tłumaczenie: Piotr Jagodziński

Image0001%20%281%29.png


Podoba Ci się ten artykuł? Dołącz do nas lub wesprzyj nas finansowo.
POMÓŻ FUNDACJI "THERAVADA"
(KRS: 0000464215, NIP: 5223006901, Regon: 146715622)
KONTO BANKOWE: 89 2030 0045 1110 0000 0270 1020