„... ból lub niewygodę podczas medytacji –
Czy można je zignorować? Lepiej nic nie robić, czy poprawić pozycję?”
Poprawcie pozycję, proszę was!
Nie chodzi o to, żeby ciągle nadzorować, co się dzieje w ciele –
wystarczy być dla niego łagodnym.
Jeśli wchodzicie w głęboką medytację i zaczynacie odczuwać ból w ciele,
macie dwa wyjścia:
możecie go znosić, znosić i znosić –
do niczego to nie doprowadzi.
Czasem można przemóc ból…
Można to zrobić, ale zdarza się to bardzo rzadko.
To cudowne, gdy tak się stanie,
ale w większości przypadków nie da się przemóc bólu.
Sytuacja się pogarsza i można nawet skończyć w szpitalu.
Jeden z mnichów, mogę wyjawić jego imię, Ajahn Munindo –
jest mnichem w Harnham, jednym ze starszych mnichów w Anglii.
On właśnie tak postąpił –
wspomniałem mu o tym, kiedy się z nim spotkałem,
trzy lub cztery tygodnie temu w Anglii.
Otóż postanowił on przemóc ból podczas medytacji.
Był bardzo zdeterminowany:
„Nie poruszę się, nawet gdyby bolało.
Jeśli tylko poczuję ból, będę go znosić, znosić i znosić”.
Skończyło się na rekonstrukcji obu kolan.
To była głupota, czyste szaleństwo.
Ból jest dla nas wskazówką, żeby się poruszyć;
więc zamiast go znosić, poruszcie się.
Stracicie może minutę, cofniecie się trochę w medytacji –
nie zaczniecie potem od tego samego miejsca, cofniecie się trochę;
lecz w ciągu kilku minut powrócicie do miejsca, w którym przerwaliście,
i osiągniecie jeszcze głębszy stan.
To kwestia zdrowego rozsądku – poruszcie się.
Druga sprawa dotycząca medytacji, którą chciałbym poruszyć –
jeśli chcecie kaszlnąć, kaszlnijcie od razu.
Inaczej pojawi się tzw. efekt wulkanu.
Byłem tego świadkiem tyle razy na odosobnieniach medytacyjnych.
Myślisz sobie: „Nie będę kasłać, żeby nie przeszkadzać innym”.
To tylko buduje napięcie, a gdy w końcu kaszlecie, jest to taki hałas,
że słychać go nawet w kuchni.
W dodatku opluwacie wszystkich dookoła, to okropne.
To jest właśnie efekt wulkanu.
Kiedy więc musicie kaszlnąć, kaszlcie!
Tak właśnie najlepiej radzić sobie z bólem.
Następne pytanie...